Fragmenty Pustelnika 002
Król i Żebrak 

Król i Żebrak

Był sobie Król.

Miał wspaniałe królestwo,

piękną arenę

i wianuszek klakierów.

Wielu stańczyków z dzwoneczkami,

błaznów śmiesznie ubranych. 

Wszyscy z czapeczkami -

tańczyli, skakali i rozpraszali.

Król myślał i myślał.

Widział farsę przecież.

Kto tu rządzi?

Co tu się dzieje?

Dzień za dniem mijał.

Muzyka i oklaski, kolorowe blaski

oślepiały Króla.

Widownia się śmiała - też nic nie widziała.

Ale są  Królowie,

co mają Żebraka.

Żebraka, co patrzy.

Patrzy inaczej.

Nie śmieje się,

nie tańczy,

nie podryguje do taktu.

Patrzy i obserwuje uważnie.

Widzi system inaczej.

Widzi arenę, widownię.

Widzi te brudne szyby.

Widzi ślepotę Króla,

nałożoną przez System.

Żebrak jest potrzebny,

pozostając w samotności,

obserwując zmiany,

niewzruszony.

I Żebrak nie jest żebrakiem.

Jemu to nie przeszkadza,

bo on jedyny

poznał prawdę -

co jest prawdą,

a co fałszem,  

co widać z góry.

Królu zostań Żebrakiem.

Opuść arenę.

Zmieniaj obecnością,

akceptując zmiany.